• Algemeen
• 5 weken geleden
• 0 reacties

In de rubriek ‘Van Wieg tot Graf’ vertelt het AD het verhaal achter een familiebericht. Vandaag (14 november 2025): Dirk Schippers uit Woerden.

Dirk (1945-2025) stond altijd voor iedereen klaar: ‘Genoot bewust van alles wat er wél was’

Van Wieg tot Graf

Als je Dirk Schippers zou moeten samenvatten in één woord, dan was dat ‘toegewijd’. Aan zijn gezin, aan zijn werk als ambulancechauffeur, aan het wandelen en zeker ook aan muziekvereniging Excelsior Woerden. Bijna zestig jaar lang liep hij voorop, letterlijk.

Charlotte de Heij

14 november 2025, 05:30

Vanaf zijn tiende sloeg Dirk de maat bij de drumband van Excelsior Woerden. Eerst als trommelaar, later als tambour-maître. Met strak gezicht en sierlijke stokbewegingen gaf hij het ritme aan. Op straat, tijdens concoursen en kampioenschappen was hij het gezicht van de drumband.

Binnen de vereniging werd hij gezien als een aimabele vredestichter met een effectieve aanpak, die tegenstellingen wegwerkte en ervoor zorgde dat rijen weer gesloten werden. Onder zijn leiding werd de drumband tien keer Nederlands Kampioen.

Excelsior was zijn tweede thuis. Hij was ook achter de schermen onmisbaar. Dirk zat in het bestuur, was voorzitter, organiseerde familiedagen met viswedstrijden en wandelpuzzeltochten, schilderde het clubgebouw eigenhandig en stond elk jaar klaar bij de bingo.

Van schilder naar hulpverlener

Dirk werd geboren als oudste van zes in een Woerdens arbeidersgezin. Na de lagere school volgde hij zijn vader kortstondig naar de melkfabriek, maar dat bleek niks voor hem. ‘Dan ga je maar met opa mee’, stelden zijn ouders. Van zijn opa leerde hij het schildersvak. Dirk werkte uiteindelijk zeventien jaar bij Koningsveld, een bekend schildersbedrijf in Woerden, en specialiseerde zich in monumentale panden.

Dirk Schippers (1945-2025) uit Woerden werd op latere leeftijd chauffeur bij de ambulancedienst, © Privéfoto

Als twintiger was hij al vrijwilliger bij de EHBO, maar op latere leeftijd ging hij zijn droom achterna om ambulancechauffeur te worden. De eerste vier jaar reed hij nachten en weekenden naast zijn baan als schilder, maar ging daarna in vaste dienst bij ambulancedienst Rijn en Venen.

Dirk maakte in die dertig jaar ingrijpende dingen mee: gasexplosies, verkeersongelukken, bevallingen in de bus. Vooral als er kinderen bij betrokken waren, raakte dat hem diep. En toch wist hij zijn ervaringen een plek te geven. „Hij kon er goed over praten”, zegt Coba. „En misschien juist daarom genoot hij zo bewust van alles wat er wél was.”

De top halen

Wandelen werd een rode draad in Dirks leven. Het begon met vakanties in Oostenrijk, waar zijn liefde voor de bergen ontstond, en groeide uit tot een serieuze passie. Samen met Coba liep hij talloze tochten, routes en paden. Een wandeling van vijftien kilometer was de standaard. „Als hij iets in zijn hoofd had, dan ging hij ervoor”, zegt dochter Henrique.

Het hoogtepunt van zijn wandelcarrière lag ver van huis. Toen Henrique in 2005 met haar man naar Nepal reisde, vond ze dat haar ouders dat ook moesten meemaken. En dus stapte Dirk op zijn 62ste twee jaar later samen met Coba het vliegtuig in.

Dirk Schippers (1945-2025) uit Woerden op de top van een berg in Nepal. © Privéfoto

Samen met hun dochter en schoonzoon, een gids en twee dragers liep hij een maand lang door de Himalaya. ‘De top halen’, stond op zijn lijstje en dat lukte in Nepal, waar ze met z’n vieren 300 kilometer liepen om de top van 5.416 meter te bereiken.

„Voor hem was het presteren ook belangrijk”, zegt Henrique. „Als hij iets in zijn hoofd had, dan ging hij ervoor. Opgeven was voor hem geen optie.” En zo liep hij dichter bij huis met een oud-collega van de ambulancedienst tien keer de Nijmeegse Vierdaagse. Een elfde keer wilde hij nog, maar de ziekte van Alzheimer maakte dat onmogelijk.

Thuis was Dirk een betrokken man en vader. Veel aan het werk of bij de muziek, maar tegelijk zorgzaam, warm en lief. Als Coba ’s avonds werkte met dementerende ouderen, kookte hij en was het gezellig. „Hij werd niet snel boos”, zegt Coba. „Dat was een van zijn krachten.”

Wandelen was Dirks passie, hij had een grote voorliefde voor bergen. © Privéfoto

Dirk bracht rust met zijn bescheidenheid en stond voor iedereen klaar: als EHBO’er, LOTUS-lid en bij Excelsior als manusje-van-alles. Drie decennia vervulde hij binnen de muziekvereniging een bestuursfunctie. In 1995 kreeg hij door toenmalig burgemeester Van Zwieten de zilveren eremedaille opgespeld en werd hij geridderd. „We grapten met elkaar weleens dat hij op zijn steen wilde: ‘Hier ligt Ridder Dirk’. Maar dat hebben we niet gedaan, hoor”, lacht Coba.

Steeds iets minder

Na 2018 ging Dirk langzaam achteruit door de ziekte van Alzheimer. Eerst waren er loopstoornissen, daarna het moeilijke besef dat wedstrijden lopen niet meer ging. „Ik loop niet meer mee, want ik loop te zwabberen”, zei hij droogjes. Zijn liefde voor de bergen bleef. In 2022 ging hij nog één keer terug naar Oostenrijk. Wandelen lukte niet meer, maar op het balkon genoot hij in stilte van het uitzicht.

Zijn laatste jaren bracht hij grotendeels thuis door, gebonden aan zijn stoel. Op 5 maart 2025 overleed Dirk, 79 jaar oud. Bij zijn uitvaart zat de kerk vol. Familie, vrienden, ambulancecollega’s en muziekvrienden zaten zij aan zij voor het afscheid van een man die altijd voorop liep.

Redactie:

AD-artikel over onze voormalige voorzitter en tamboermaitre Dirk Schippers

Dirk overleed op 5 maart, vlak voor zijn 80e verjaardag. Hij was ruim 65 jaar lid van Excelsior, waarvan de laatste jaren rustend erelid. Hij heeft zich zeer actief en met heel veel liefde voor de vereniging ingezet. We hebben hem tijdens ons Promsconcert van 22 maart herdacht met prachtige muziek.